Twee dagen zweten

Ha Allemaal,

Ik zit toch in de tropen! Na twee dagen zweten ben ik daar wel zeker van. Het mag dan zo zijn dat mijn aankomst erg nat was dat natte is er nu helemaal vanaf. Behalve een enkele plas op de weg. Wat betekent dat, die plas twee dagen geleden echt enorm was!

Ik woon hier in het huis van Maria Therese en Eljo. Zij hebben vier kinderen. Kathe, waarmee ik een kamer deel. En Jan Franco, Jan Pierre en Mical. Er zijn nog vier van deze huizen met elk een `tante’ met een aantal kinderen. De huizen bevinden zich in een tuin. Waarin echte bananenbomen staan. De tuin wordt omgeven door een muur met daarin een enorm hek waar je doorheen komt als je binnenkomt. Verder vliegen er hele mooie vogels en vlinders rond. Op de eerste dag heb ik gelijk maar een spelletje uitgelegd. Halli Galli, ze vinden het erg leuk en zijn er heel erg goed in! Ik kan het niet van ze winnen!
Op de tweede dag ben ik naar een begrafenis geweest. De tuinman van Mision Timoteo, die hier naar ik begreep al zestien jaar werkte, is overleden. Voor de mensen hier volgens mij erg ingrijpend. Voor mij was het heel apart een begrafenis bij te wonen van iemand die ik niet kende. Toch vond ik het erg bijzonder hierbij te mogen zijn. Er werd geen dienst gehouden zoals wij dat gewend zijn maar er was een bijeenkomst bij het huis. Daar aten we eerst. Daarna gingen we naar een begraafplaats. De begraafplaats bestaat hier uit soort gemetselde huizen. Elk huis behoort tot een familie. De naam van deze familie staat op de gevel. Het huis bestaat uit negen of soms twaalf vakken. De kist wordt in een leeg vak geschoven vervolgens wordt deze direct dicht gemetseld.
Vandaag, op dag 3, zijn we naar het centrum van Santa Cruz geweest. Santa Cruz bestaat uit ringen. De mision ligt in ring negen. Het centrum ligt in ring één. Het verschil is dat er hoe meer je naar het midden komt er betere wegen zijn, meer strepen op de weg staan en er meer stoplichten zijn. Verder verschillen zijn er natuurlijk ook maar ik heb nog niet veel van de stad gezien. Het verkeer is hier een bijzondere gewaarwording. Ik denk dat ik, als ik weer thuis ben, niet meer bang ben op het Trichtse Dijkje te botsen.

Eerst gingen we naar de tandarts daarna naar een overdekte markt. Ik moest wel even wennen aan de luchtjes daar … De markt bestaat uit allemaal super kleine `garages’ die aan twee kanten open kunnen. Er zijn vooral schoenen en kleding te koop maar ook aardappelen, bananen en nog heel veel meer waarvan ik de naam nog niet weet!
Bolivia is echt een bijzonder land. Ik las dat dit gedeelte van Bolivia het meest welvarend is en ongemerkt verwachtte ik daarvan toch wat meer dan het is.
Het communiceren hier valt niet mee. Mijn Spaans is echt heel beperkt. Op het moment twijfel ik ook een beetje of ik het ooit ga leren. Het is ook lastig om wel te blijven praten, het is veel makkelijker om maar niets te zeggen. Daarnaast is het leven hier voor mij nog erg ongestructureerd. Als ik `s morgens wakker wordt weet ik echt niet wat de dag in petto heeft. Ook het eten bijvoorbeeld gebeurt hier op hele andere tijden dan ik gewend ben. Vooral na de vliegreis waarin je dag 6 uur langer heeft geduurd en de maaltijden op absurde uren zijn was het best lastig om me aan te passen. Gelukkig heb ik nu het gevoel dat dit wel aardig lukt. Ik heb nog geen vaste taken, maar ik hoop die snel te krijgen want het `niets’ doen bevalt me niet erg en zorgt ook dat ik veel te veel tijd heb om te denken.

Ik denk aan jullie,

Ditta